Hanul lui Manuc

síðasta kvöldmáltíðin var snædd á Hanul lui Manuc sem er í einu af elstu húsum borgarinnar. Upprunalega byggt sem gistihús fyrir kaupmennina sem ferðuðust um með allt sitt góss og þvi er stíllinn nokkuð sérstakur -herbergi sem gengið er inn af svölunum, húsið byggt utan um garð sem hýsti hestana og hestakerrurnar..hér mun gestalistinn í gegnum árin vera ansi skrautlegur; kaupmenn, glæpamenn og portkonur. Sagan segir að upprunalegur eigandi hafi dáið eftir að hafa verið byrlað eitur af spákonu nokkurri sem sá sig knúna til að drepa hann þar sem hún hafði spáð honum bráðum dauðdaga og vildi að sjálfsögðu ekki láta spyrjast að spár hennar rættust ekki.

Við reyndum að bóka gistingu en því miður missti hóteleigandinn leyfi fyrir gistingu vegna rottugangs svo við leituðum á önnur mið. Svo kvöldverður varð að nægja í þetta skipti. Hann var hreint unaðslegur.

Í dag keypti Birna kápu

Í Taxa - mjög hættulegt

Menn og kýr

Það er margt sem vekur athygli þegar ferðast er um Rúmeníu. Til dæmis fjárhirðar í öllum högum með geitahópinn sinn, rollurnar eða kúahjörð. Okkur skilst að það sé nokkuð algengt að eiga eins og eina kú og koma henni þá í pössun á daginn meðan maður er í vinnunni. Kúarektorinn annast þá margar kýr frá mismunandi heimilum. En svo þegar líða tekur að kvöldi er mjög algengt að sjá meðfram vegunum mann úti að ganga með kúna sína. Hrikalega krúttlegt. Alveg eins og hundaeigendur nema bara með svolítið stærra dýr í bandi.

Sælkerakvöld að hætti innfæddra

var skipulagt af kennurum skólans og höfðu sumir vakað frameftir við að útbúa allskyns rétti sem hinum tignu gestum var boðið uppá. Góð mæting. Allir í stuði.-eða þannig
Kennarahópurinn nokkuð við aldur og einhvernvegin er það svo að þetta elskulega fólk er ekki mjög framfærið svona í fyrstu. Það breyttist þó fljótt því um leið og við vorum búin að fá smá næringu í kroppin var stormað fram á gang þar sem gettóblasterinn var þaninn í botn og settlegustu kennslukonur slepptu sér algjörlega í trylltum dansi á flísunum. Öllum stoðtækjum skutlað út í horn og eins og tyrkneskar drottningar áttu þær staðinn. Sumar höfðu verið svo forsjálar að taka með sér sérstök danspils en hér er það mikið atriði að geta sveiflað pilsinu vel í dansi. Myndir segja meira en mörg orð…við vitum ekki hvað ykkur finnst en þetta var ein sú súrrealískasta kvöldstund sem við höfum átt.

Leigubílstjórinn minn

…….heitir Edwin Bogdan og við náðum að bonda feitt á þeim fimm mínútum sem það tók hann að skutla okkur af hótelinu á lestarstöðina. –á rúmensku.
Hann á að baki sjö ára slysalausan feril sem leigubílstjóri sem hlýtur að teljast til kraftaverka miðað við umferðarmenninguna hér. Það þykir þó algjör óþarfi að nota öryggisbelti og enda þó þau séu standard búnaður í öllum bílum þá ekkert til að spenna þau föst í. Edwin minn segir að það sé alveg nóg að hafa bara helgigripi og maríumyndir í bílum, það virki bara eins og loftpúði. Ég vona bara að hann lendi ekki í neinu þó hann hafi gefið mér maríumyndina sína.

Lífvörðurinn minn

…er líka mjög langur. En svo er hann líka fjarskalega örlátur og gestrisinn. Þegar dansiballinu með kennurunum lauk klukkan átta, dreif hann okkur á veitingahús til að drekka “eitt glas” og ef til vill kíkja á leikinn Liverpool-AC Milan. Með þetta útlit komst maður samt varla hjá því að velta fyrir sér hvort hann væri að hösla með nýrun á okkur þegar hann stóð á stéttinni og þurfti að hringja mörg mörg símtöl til að redda leigubílum fyrir ferðina. En nei aldrei að dæma bókina eftir útlitinu því þó hann væri örugglega flottasti krimminn í næstu Bond mynd þá er innrætið greinilega í samræmi við nafnið hans sem hljómar eins og beibí.
Á veitingastaðnum var jú leikurinn á breiðtjaldi en innfæddum var ekki gefinn neinn séns á að hlusta á hann, bara horfa, því beibí var með gesti og hann ekki nóg með að hann hafi pantað drykki á borðið eins og um móttöku í sendiráði væri að ræða heldur var hann líka búinn að panta hljómsveit-ir til að spila fyrir erlendu gestina. Gestrisnin er svo innbyggð í fólk að engum datt í hug að gera neina athugasemd við þetta.