Lífvörðurinn minn

…er líka mjög langur. En svo er hann líka fjarskalega örlátur og gestrisinn. Þegar dansiballinu með kennurunum lauk klukkan átta, dreif hann okkur á veitingahús til að drekka “eitt glas” og ef til vill kíkja á leikinn Liverpool-AC Milan. Með þetta útlit komst maður samt varla hjá því að velta fyrir sér hvort hann væri að hösla með nýrun á okkur þegar hann stóð á stéttinni og þurfti að hringja mörg mörg símtöl til að redda leigubílum fyrir ferðina. En nei aldrei að dæma bókina eftir útlitinu því þó hann væri örugglega flottasti krimminn í næstu Bond mynd þá er innrætið greinilega í samræmi við nafnið hans sem hljómar eins og beibí.
Á veitingastaðnum var jú leikurinn á breiðtjaldi en innfæddum var ekki gefinn neinn séns á að hlusta á hann, bara horfa, því beibí var með gesti og hann ekki nóg með að hann hafi pantað drykki á borðið eins og um móttöku í sendiráði væri að ræða heldur var hann líka búinn að panta hljómsveit-ir til að spila fyrir erlendu gestina. Gestrisnin er svo innbyggð í fólk að engum datt í hug að gera neina athugasemd við þetta.